Femke en Australie.. hoe is het nou echt..

Zo, ik heb van meerder mensen een email gekregen over bepaalde dingen in Australie en veel ook met de vraag hoe het nu echt is.. en hoe het met mij gaat..Vandaar hier in plaats van een verslag een iets persoonlijker verhaaltje..

Dus.. Tsja. Toen ik wegging uit Nederland had ik bepaalde verwachtingen en was ik zo nu en dan nogal zenuwachtig omtrent het hele reizen. Dat laatste trok erg snel bij; moeilijk is het reizen hier in elk geval niet. Je boekt je ticket, staat bij de bushalte en word opgepikt door je hostel. Er zijn weinig gevaren die anders zijn dan Nederland en dus logisch zoals liften, lopen door afgelegen straatjes etc.

Je voelt je zo af en toe zelfs te oud voor dit land omdat er zo ontzettend veel hele jonge backpackers zijn. Je beleeft het ongetwijfeld allemaal anders maar toch voelt het een beetje alsof Australie erg georienteerd is op deze categorie reizigers. Waarschijnlijk dat ik het daarom niet echt naar mijn zin had in plaatsen als Cairns en Airlie Beach. Hier gaat het alleen maar om het zuipen en feesten, het is niks bijzonders en je zou je zo in Salou of waar dan ook kunnen voelen. Niet mijn ding, dat was wel duidelijk en in Airlie Beach was dat best heftig en toen ikook nog eens ziek werd vond ik het allemaal zo stom dat ik dacht dat het beter zou zijn naar huis te gaan. Gelukkig waren de plaatsen daarna veel leuker.

Het slapen in hostels is een verhaal apart. De eerste nacht in Alice Springs, toen ik net afscheid had genomen van mijn nieuw gemaakte vrienden in Perth, vond ik ook dat maar niks. Slapen in een kamer met 10 andere mensen, waarom zou je jezelf dat aandoen. Dit wordt snel makkelijk en daarin word je zelf ook snel veel brutaler. Eerst durf je je lenzenvloeistof nog niet eens te pakken als iedereen al slaapt of naar de wc te gaan, nu doe je gewoon het licht aan terwijl iedereen slaapt want iedereen doet het. Toch is het niet altijd even leuk en soms serieus erg irritant; mensen die vroeg opstaan om naar tours te gaan zodat je niet meer kan slapen, mensen die ergens een maand blijven en dus de hele kamer gebruiken als kast, plastic zakje die kraken en natuurlijk gesnurk.. Maar je went eraan, word er zelf makkelijker en brutalerin je ziet duidelijk wie er nog maar een week reist of langer..

Het alleen reizen is vaak heel leuk en fijn omdat je natuurlijk geen rekening hoeft te houden met iemand anders. Je kan gaan en staan waar en waneer je wilt en dat is vaak heel prettig. Ook hierin word je makkelijker en na een week vind je het niet meer raar om alleen een restaurant in te gaan, alleen naar een cafe of alleen naar wat dan ook. Dit betekent ook dat je wanneer je iets leuks ziet, mooi vindt je dat niet met iemand kan delen en dat is duidelijk de minder leuke kant van alleen reizen. Je moet alles alleen doen maar soms is het echt leuker om iets met iemand te doen. Wel is het zo dat wanneer je alleen reist je natuurlijk ook veel sneller andere mensen ontmoet. Daarnaast ben je nooit echt alleen, er zijn altijd overal mensen en verlang je er juist naar om wel alleen te zijn. Maar een plek voor jezelf heb je hier nergens, niet in je hostel, niet in het park, niet in de bus, nergens.

Ook is het soms vervelend om altijd weer dat zelfde praatje te moeten houden over waar je vandaan komt, hoelang je al reist, waar je bent geweest en waar je nog naartoe gaat. Je leert mensen maar voor een korte periode kennen en vaak is dat niet lang genoeg om echt over dingen te praten, hierdoor blijft veel contact nogal oppervlakkig en dus mis je vrienden met wie je dat wel hebt, met wie jeeen kop koffie in het vondelpark kan drinken. Dit neemt echter niet weg dat het ook wel fijn is om een beetje onbezorgd te leven. En gelukkig heb ik mensen ontmoet met wie het wel snel klikt en met wie ik wel ander contact heb zoals met Larysa en Eion. Als je eenmaal een tijdje met mensen reist gebeurt dat vanzelf.

Dan het eten, grappige vraag van Martine.. Eten is hier op zich hetzelfde als in Nederland, Alles is te krijgen; van salades tot Chinees tot McDonalds tot KFC tot pizza en kangoeroe. Ja, zelfs nederlandse hagelsag en bolletje beschuit. Wel hebben ze natuurlijk bepaalde specialteiten zoals het Bananabread, de wedges en de lekkere spinazie-pijnboompitspread. Ik heb nog geen kangoeroe gegeten en weet ook niet of ik dat nog van plan ben. Verder word er wegens het warme weer veel ge-bbq-ed wat gepaard gaat met veel vlees, bier en vette patat. Patat eten ze overigens overal bij; burgers, veel burgers, fish&chips, noem maar op. redelijk ongezond. Voor gezond eten betaal je dan gemiddeld ook meer. Omdat ik natuurlijk vrij snel reis en geen voorraadkast heb en vooral ook niet wil hebben koop ik vrijwel elke dag eten voor die dag. S'ochtends meestal yoghurt uit de supermarkt, wat fruit. S'middags een broodje bij Sybway of de bakker of een paar boterhammen uit de supermarkt met wat kaas. Vandaar altijd dat plastisc bestek bij je hebben! S'avonds soms gratis maaltijden die je bij je hostel krijgt, een goedkope pizza, noodless etc. Ik kook niet erg vaak in hostels omdat ik meestal net iets te kort in een plaats ben om daadwerkelijk inkopen te doen.

Ehm, de mensen dan, tsja, wat zal ik zeggen. In Perth heb ik veel hele leuke mensen ontmoet. Je merkte dat het een grote stad was en dat er in de buurt van waar Rob woonde een universiteit was zodat er veel studenten rondliepen. Dit bracht een bepaalde sfeer met zich mee. Veel van Rob's vrienden waren erg leuk, werkten veelal ook in film en dus genoeg gemeen om leuke gesprekken te hebben. In Alice Springs met name veel toeristen waar je contact mee had want met de vele Aborignals had je geen contact. Aan de oostkust, van Cairns tot Airlie Beach kom je toch ook met name toeristen tegen en deze zijn wel degelijk veelal anders dan de backpackers aan de oostkust. Wat ik eerder schreef; jonger en meer op feesten gericht. De locals hier vond ik over het algemeen ook nogal dom en onwetend.. Veel hadden niks anders gezien dan de plaats waarin ze woonden en hadden nooit gestudeerd, geen ambities en wisten niks van de rest van de wereld. Het kon ze bovendien niets schelen. In de steden is het heel anders, meteen toen ik in Brisbane aankwam had ik aanspraak met zoveel aardige mensen, je merkt dat mensen wereldser zijn.

verder weet ik even niet welk aspect van mijn reis ik nog meer moet vertellen.. Oh, misschien dat ik (nog)brutaler ben geworden, meer opkom voor mezelf, als je iets wilt moet je het zelf doen.. Dat ik Amsterdam toch wel een van de mooiste steden ter wereld vind, de Nederlanders lang nog niet zo stom. Dat vrienden en familie toch best een groot deel uitmaken van je leven en van wie je bent en hoe je je voelt. Dat ik nu ook wel alleen door Jordanie kan reizen op een kameel. Dat ik niet bang ben geweest. Dat ik al best veel dingen heb gedaan die ik niet snel zou doen, bijvoorbeeld duiken en op een motor rijden. Dat de Australische jongemannen niet zo leuk zijn als het stereotype je doet vermoeden.. dat laatste is best jammer. Alhoewel velen van jullie daar weer blij mee zijn omdat ik dan terugkom. Zonder aussie.

vragen??

Brisbane's citylife

Ola!

Na twee relaxte dagen in Noosa waar ik wandelde in het National Park, de straten verkende met Eion (mijn reisgenoot), een biertje dronk in Koala Resort, overnachtte in het mooistehostel tot nu toeen de eerste dolfijnen zag was het tijd om de bus te pakken naar Brisbane. Eindelijk.

Ik keek erg uit naar het leven in de stad. Ik hoopte op andere mensen, cultuur, even geen strand en palmbomen maar in plaats daarvan musea, galerieen, leuke cafe's en volle straten. Dit alles kwam uit na ook maar een blik op Brisbane te hebben geworpen.

Na een korte busreis werd ik opgehaald door Larysa, het meisje dat ik in Cairsn ontmoette. Zij was al een aantal dagen in Brisbane en logeerde in een leeg appartement van een zus van een vriend van een vriend van een zus.. Ik vond het prima; geen andere mensen in een hostel, mijn eigen kamer, badkamer en bovendien kostte het niets. Daar aangekomen na ongeveer een half uurtje met de trein bleek Larysa allemaal dingen te moeten regelen voor het vervolg van haar reis en dus ben ik zelf de stad ingegaan. Er was een gratis muziekfestival in de stad, 'Groovy Grape' en dus besloot ik daarheen te gaan. Het werd meteen duidelijk dat Brisbane leuke dingen te bieden had.. De eerste wandeling door de straten was al fijn; veel mensen, stoplichten, taxi's, mooie architectuur en andere mensen. S'avonds laat kwam Larysa nog even naar de stad waar we een drankje dronken en wat door de straten liepen.

Zondagochtend, het was tijd voor de zondagmarkt. We namen de trein naar Central en liepen vervolgens naar Brunswick St. waar de markt was. Deze viel ietwat tegen want hij was erg klein en er werd wederom universele lelijkheid verkocht maar de wijk waarin de markt was was heel gezellig en leuk. Ik wist nog een oude comic van Batman op de kop te tikken voor Rob in Perth (als een kind zo blij, zo bleek gister). In elk winkelcentrum, klein of groot, hebben ze zogenaamde foodcourts en daar aten we dus even wat waarna we richting South Bank liepen. Hier, aan de andere kant van de rivier was weer een markt. Deze was wel groot en naast de lelijkheid (wie o wie wil er een klok van gebrand metaal??) verkochten ze ook leuke dingen zodat ik een nieuwe tas wist te bemachtigen en overheerlijke Honeycomb.. jum.. De rest van de avond liepen we een beetje door de stad, slenterden we een beetje in de vele souvenirwinkels en dronken we een kop koffie..

Maandagochtend werden we naar de stad gebracht door de zus van de vriend van Larysa. Ze had zelfs in aluminium verpakte boterhammen voor ons gemaakt.. We reden langs mijn hostel en ik besloot eerst even een kijkje te nemen.. Mmh, ze waren aan het verbouwen, het zag er allemaal nogal vaag uit en bovendien moest ik 27 dollar betalen voor een dorm met 25 mensen. Nou ik dacht het niet. Ik belde een ander hostel en liep daar snel heen nadat we op het station waren afgezet. Ik checkte in en liep snel terug naar de stad naar Queens st waar Larysa was en ik nog snel met haar een kop koffie kon drinken. Na het afschedi liep ik naar South Bank om naar de musea en gallerieen te gaan. Als eerste ging ik naar Goma, Gallery of Modern Art. Dit is Australisch nieuwste en grootste gallerie en was inderdaad erg mooi, nieuw en had mooi en interessant werk. Na een bezoek aan de museumwinkel op naar de volgende bestemming, Galley of Art. Hier hadden ze voor een groot deel historisch werk; van Picasso tot Willem de Kooning en een kleine gallerie met hedendaagse kunst. Na deze gallerie en vol inspiratie voor de studio met Martine en een wil om zelf ook kunst te maken ging ik maar even in de zon zitten. S'avonds een beetje in de stad gewandeld, een lekkere koffie van Starbucks (ja ik ben fan van meeneemkoffie met meeneemdekseltjes) gedronken, mensen gekeken, geheeld door een christen en een nieuw boek gekocht waarna ik terug ging naar mijn hostel en kennis maakte met een paar kamergenootjes.

Dinsdagochtend naarQantas ominformatie te vragen voor mijn eventueleoverstap in Azie endaar gelukkig heel wat helderheid over gekregen, door nieuwe, mooie straten gelopen, langs vele mooie kerken, townhalls en oude winkels. Ik wilde graag naar een expositie in het Powerhouse (soort westergasfabriek) enliep via het kleurrijke Chinatown, het drukke Brunswick St en het erg groene New Farm park naar het einde van de rivier waar het Powerhouse aan lag. Daar de expositie 'All you can eat' bekeken; twee fotografen potretteerden mensen met hun favoriete eten terwijl ze dit aten. Dit resulteerde in mooie en leuke foto's.Na deze lange wandeling terug via de filmacademie wat totaal niet boeiend was en eigenlijk niks gaande was; de campus was in Sydney. Een paar productiemaatschappijtjes binnen gestapt en informatie gevraagd hoe zij met Art Directors werken en met een paar emailadressen de deur weer uit..

Even later in het internetcafe ontmoette ik twee jongens uit London, wisselde telefoonnummers uit en ontmoette ze later die avond in een cafe in Brunswick St nadat ik in mijn hostel had gegeten. We gingen naar verschillende cafe's en belandden uiteindelijk rond half drie s'nachts in het Brisbane Treasure Casino.. Dus.. Supergrappig, blijkbaar hadden zij genoeg geld en dus speelden we Blackjack, Poker en roulette terwijl we aan een cocktail nipten. Rond half zes s'ochtends liepen we, zonder verlies, het casino weer uit..

Woensdag was, zoals men dat vast snapt, een suffige dag. Een beetje in het park gezeten, koffie gedronken, beetje rondgelopen, geschreven en s'avonds weer afgesproken met mijn nieuwe Britse vrienden. Ik moest eigenlijk allemaal dingen regelen want de volgende dag zou ik weer weg gaan maar ik had er even geen zin en puf voor.. Die verrekte cocktails..

Donderdagochtend mijn verdere reis geregeld, mijn greyhound pas verlengd, een hostel in Byron Bay geboekt, uitgecheckt en voor de laatste keer de stad in. Deze keer weer even langs South Bank waar ik nog naar de gallerie van de kunstacademie wilde. Helaas had ik dat niet hoeven doen want wat er hing was naar mijn mening ronduit lelijk. Na deze wandeling mijn laatste uur gesleten op het terras van Starbucks waar ik fijn naar de mensen kon kijken.

S'middags om half vijf vertrok mijn bus maar eigenlijk wilde ik helemaal niet weg. Brisbane is absoluut een leuke stad vol mooie architectuur, mooie musea, veel leuke cafe's en mooie parken. Gelukkig waren er ook weinig zichtbare toeristen, wel kwam ik die irritante gast uit Estonia de hele tijd tegen, erg aardige mensen en vooral geen strand, geen 19-jarige zuipgrage kids en geen oppervlakkig geneuzel wat ik zoveel had gezien aan de oostkust.

Jammer dat Brisbane te ver is voor een stedentripje..

xxx

Town of 1770 & Agnes Water

hoi,

Na mijn ziekzijn en afkeer van Airlie Beach en het korte bezoek aan het Art Deco stadje Mackay was het tijd voor een 7-uur durende busrit. Mackay naar Town of 1770. Vernoemd naar het jaar waarin Captain Cook hier neerstreek.

Het dorpje met slechts 80 inwoners, een pub of twee, een surfschool en een handjevol restaurantjes lag prettig tussen de palmen en aan het strand. Geen MacDonalds, geen Subway, geen KFC en met name geen toeristen... Heel prettig na de hectiek in Airlie Beach en Cairns. Een dorpje om even niks te doen, te relaxen, te laten bezinken wat ik allemaal had gezien en meegemaakt de afgelopen weken. Zeven weken alweer vandaag..

Mijn hostel met de toepasselijke naam 1770 Backpackers was ontzettend leuk en relaxed; een grote tuin met hangmatten, ligstoelen, overdekt terras met tv en veel hoekbanken, relaxte mensen, leuke werknemers en veel palmgeruis. Even bijkomen. Aangezien mijn bus die nacht om 2.15 s'nachts was vetrokken en ik om 10.00 in 1770 aankwam na weinig te hebben geslapen was ik daar juist aan toe.

Eion, mijn compaan was eerder die nacht aangekomen en we besloten naar het strand te gaan om fijn te relaxen. Beetje surfers kijken, boek lezen, naar de wind luisteren en uiteindelijk gewoon keihard in slaap vallen. Gevolg; toch knetterhard verbrand. (ja, wel ingesmeerd..) Auw!

S'avonds lekker gekookt en een beetje gehangen in de hangmat, boeken gelezen, lonely planets bestudeerd, beslissingen gemaakt en redelijk vroeg naar bed. Want morgen was de grote dag...

Dus.. vandaag.. of.. gister..(15okt.) was de dag dat ik voor het eerst surfen mocht.. Ik ging een les nemen maar hoorde daar zulke slechte verhalen over dat ik besloot gewoon een softboard te huren en Eion mijn instructor te maken. Hij had tijdens zijn reis in Zuid-Afrika redelijk wat lessen gehad en dus vond hij dat hij het mij ook kon leren. Dat pakte iets anders uit. De golven waren heel sterk en kwamen zo snel achter elkaar dat ik niet eens tijd had om normaal op dat board te balanceren, te peddelen en te wachten op een goede golf. Laat staan er in een keer op staan en daadwerkelijk te surfen.. sjeezus, moeilijk man.. Na honderd keer kopje onder in het enorm zoute water en mijn lenzen zowat weggebrand door het zout besloot ik het maar evenvoor gezien te houden.

Rond kwart voor drie die middag zouden Eion en ik worden opgehaald door onze toerleider voor de toer die middag. Scooteroo Tours.. Een drie uur durende tour op Choppers door de omgeving van Agnes Water en 1770 langs de oceaan, op zoek naar kangaroos en zonsondergang bij de oceaan.. Daar aangekomen mochten we een motor uitzoeken en ik koos natuurlijk voor de nationalistische; die met de Australische vlag. Na onze uitleg omtrent het rijden van een motor en het voorkomen van ongelukken gingen we de weg op. Ja, de gewone normale weg, femke op een motor, in haar hempje, 80 km per uur, aan de linkerkant van de weg.. dus.. Superleuk dat het was! Een van de leukste dingen die ik heb gedaan tot nu toe! Onwijs gelachen met Eion om onze belachelijke look met de helmen en we vonden onszelf ontzettend cool.

Heel veel, ontzettend veel kangoeroes gezien, de grootste tot nu toe, over bergen, langs de oceaan, door lieflijke dorpjes.. scheurend op een motor. Wedges met chilli sauce en sour cream gegeten om de avond af te sluiten met de groep, een paar Afrikaanse woorden geleerd van de instructeur (string = amperbroekie, altijd handig..??) en na zonsondergang de motor weer op terug naar het kamp.

S'avonds weer lekker gechilled in de hangmat, op de banken en vroeg naar bed want mijn bus naar Noosa zou alweer om 6.20am vertrekken.. lekker is dat.. weer 8 uur in de bus. Langs Bundaberg, Maryborough, Childers, Hervey, Rainbow Beach rond 15.00 aangekomen in Noosa. En... HET REGENT.. keihard.. de hele weg... oh oh... maar het is niet koud dus ja, ik ben niet van suiker..!

Nu zometeen waarschijnlijk naar de film, lekker in het donker terwijl het buiten regent en daarna terug naar mijn hele mooie Hostel, in een oud houten hotel vol glas in lood en mooie elementen..

Fijne dag vandaag!

xxx

Van Magnetic Island naar Airlie Beach naar Mackay

Hela,

Dus.. VanMagnetic Island waar de koala's werden geknuffeld, slangen werden vastgehouden, krokodillen werden gevoerd en wandelingen werden gedaan stapte ik terug in Townsville weer in de Greyhound. Deze keer op weg naar Airlie Beach. Een klein plaatsje van zo'n 5000 inwoners gelegen aan de zogenaamde Whitsunday Coast.

Het plaatsje zelf is een soort terminal voor toeristen om naar de Whitsunday eilanden te gaan, een van de populairste attractiesvan Australie. In AirlieBeach aangekomen, nog steeds met Melanie, had ik al een voorgevoel dat dit niet helemaal mijn ding was. Het hostel an sich zag er leuk uit, wederom allemaal kleine cabins met veranda in een soort van regenwoud. Dat was het enige idyllische in het hele dorp.

De straat bestond verder uit toeristenwinkels, reisburo's, bars, pubs en discotheken. Iedereen zat vanaf s'ochtends tot s'avonds laat bier te drinken, was dronken, ging uit en lag overdag bij de lagoon. Nog steeds dronken. Sorry, daarvoor ben ik niet in Australie. Daarnaast overviel me het angstige gevoel mij dat de hele oostkust het 'Australische Salou' zou zijn en was het enige wat ik mij kon bedenken 'zo snel mogelijk weg hier'. Ik wilde niet eens meer naar de Whitsundays, 'pff, weer een strand, weer een palmboom'..

ik bedacht me dat ik in ieder geval een dag zou blijven om zeker te zijn van mijn zaak en geen spijt te hebben van deze gemiste kans als ik de Greyhound zou pakken naar mijn volgende bestemming. Die dag lag ik bij de Lagoon, met mijn zojuiste geruilde nieuwe boek, inde zon en vond het wel prima. Ik was niet gemotiveerd en dus bespaarde ik mij 300 dollar door de tour niet te boeken.. beslissing gemaakt. Dacht ik.

S'avonds zat ik mijn reisschema te schrijven aan een van de lange tafels in Magnums, het hostel, toen er twee jongens bij mij kwamen zitten. Je moest naar de Whitsundays, wat deed je hier anders.. oooh.. Een aantal biertjes later, en een ontmoeting met de locals bestaande uit bouwvakkers met de gemiddelde leeftijd van 38 en vol met tattoos had ik toch echt mijn beslissiing gemaakt. Geen Whitsundays.

Zaterdagochtend werd ik wakker, fikse keelpijn, warm hoofd. Kater..? mmh, voelde niet zo.. Een blik in de spiegel vertelde mij wat er loos was, een lichte angina.. jaiks. Meteen naar de drogist gelopen, waterstofperoxide gehaald en twee dagen gorgelend rondgelopen om deze ontsteking weg te werken. Hier zat ik niet op te wachten. Ondertussen kwam er nog een fijne koorts bij ook..

Gelukkig mocht ik bij een van de bouwvakkers (nee, geen oude, maar een leuke jonge) slapen, had ik mijn eigen kamer en tv en kon ik ongestoord ziek in bed liggen. Ondertussen kwam er om de paar uur een bouwvakker binnen om te checken hoe het met de 'little darlin' was. Toch aardig. Maar een hele rare situatie. Lag ik daar in een kamer in een tijdelijk kamp vol bierdrinkende, schuine-mop-vertellende bouwvakkers.

Zondag voelde ik mij een stuk beter, nam afscheid van mijn ruige en niet-helemaal(!)-mijn-type-nieuw-bouwvakker-vrienden en liep richting het hostel waar ik Eoin, mijn andere reiscompaan, ontmoette en we plannen smeedden voor onze reis. Die dag zouden we de bus pakken naar Mackay waar we rond acht uur aankwamen.

Een leuk stadje, niet al te groot, met veel mooie Art Deco gebouwen, palmbomen en met name heeel weinig toeristen, ah fijn! Vandaag, maandag, de dag hier een beetje rondgelopen en de volgende beslissing in de reis genomen. Vannacht om 2.15 vertrekt mijn bus naar de Town of Seventeen Seventy waar ik morgenochtend om 10 uur aankom. zeven uur in de bus. Ik hoop deze keer op een goede film...

Nu wachten in het hostel van vannacht waar ik voor 10 dollar in de tvkamer mag zitten tot mijn bus vetrekt, zo zo aardig..

xxx

Cape Tribulation

Ola!

hier nog even eenverslag van mijn trip naar cape Tribulation, het was namelijk tot dan toe hetmooiste en leukstewaar ik was geweest en dus moeten jullie dat lezen en zien! gna!Op het moment zit ik alweer in Airlie Beach na Cairns, Mission Beach, Townsville en Magnetic Island.. Maar eerst dus terug naar Cairns, Cape Tribulation.

Cape Trib maakt deel uit van het Daintree National park en bestaat uit regenwoud. Dit park ligt zo'n 150 km boven Cairns. Ik werd bij mijn Hostel opgehaald waarna we naar het eerste punt reden, een cruise over de Daintree River. Een supermooie rivier in het midden van regenwoud. We waren natuurlijk op zoek naar krokodillen maar konden ze niet echt vinden. Totdat we scarface zagen liggen, een 4 meter lange krokodil.. waargh.. later nog een kleinere zien liggen, met zijn bek open, chillen in de zon

Na de cruise reden we door naar het Maraddjawoud, waar we een wandeling door het regenwoud gingen maken. Wow! regenwouden zijn de mooiste bossen ever.. Zo'n verscheidenheid aan palmen, mangrovebomen, bloemen, vogels, insecten.. De wandeling was veel te kort maar gelukkig sliep ik die nacht in een houten huisje in het regenwoud, naast het strand. Ik had inmiddels mijn nieuwe vrienden Larysa (uit Belarus, wit rusland) en Eion (uit Londen) ontmoet, sliep met hen in een kamer en besloten wandelingen te gaan maken.

Ons huisje was al supermooi en na 200 meter liepen we vanuit het regenwoud zo hop, het strand op. De plek in Australie waar het regenwoud het strand ontmoet. Blauwe zee, palmen, mangrovebomen midden in de zee, creeks en achter ons het regenwoud. We maakten een lange wandeling over het strand, door het woud, lagen op het strand en zwommen in de zee..

S'avonds eten in de bar in het woud en veel gelachen met zijn drieen. Rare foto's gemaakt en hop naar bed om de volgende ochtend een bushwalk te gaan doen. Goed geslapen maar honderd keer wakker geworden van geluiden van gekko's, vogels, de keiharde regen en gesnurk van een van de reisgenoten.

S'ochtends de wandeling naar de Lookout gemaakt waar we een mooi uitzicht hadden over de bergen, woud en de zee. Weer even op het strand gelegen, boeken gelezen, gelunched en rond een uur weer de bus in waarna we naar een andere lookout gingen, die hoog in de bergen lag. Daar een foto kunnen maken tussen de andere 3800 toeristen en weer de bus in naar Mossman Gorge. Een waterhole in het midden van het woud tussen de rotsen, een gorge.

later naar het pittoreske plaatsje Port Douglas gereden waar we een fijne Latte dronken en we na een uurtje weer de bus inmoesten, op weg naar Cairns..

Terug naar het te toeristische Cairns, weg uit de natuur, terug naar de massa, naar salou.. Cairns is niet mijn ding.. we wilden blijven!

xx

Townsville en Gouden Kalveren

Hee!

Gistermiddag vanuit Mission Beach aangekomen in Townsville. Een mooi stadje vol oude vicoriaanse gebouwen en een leuke, relaxte sfeer. Sinds vorige week reis ik samen met mijn Duitse reisgenootje Melanie en mochten we vannacht onze eerste tweepersoonskamer betrekken.

Gister eerst naar de jaarlijkse strandmarkt waar je je verbaast over de universele lelijkheid van artikelen die verkocht worden. Ja, ook in Australie verkopen ze gelkaarsen, windlichten met zand, klokken in de vorm van vissen en de lelijkste t-shirts, armbandjes en bloempotten..

De avond besloten in een aantal pubs en barretjes waar overal live muziek was en we konden genieten van de lokale zangkwaliteiten. Deze was lang niet slecht. Het was zo'n 32 graden en dus konden we tot laat buiten zitten en genieten van de enorme hoeveelheid en luid gekwetter (wat zei je??!!) van de Lorikeets.. de groene papegaaien. Ook veel lawaai en gefladder van de enorme hoeveelheid vliegende honden hier, enorm grote vleermuizen.

En dan midden in de nacht, zes uur lokale tijd, wakker te worden gebeld door broerlief met het heuglijke nieuws dat 'mijn' film Den Helder de Gouden Kalf voor beste televisiefilm in de wacht had gesleept.. Joeghee!! En dubble applaus voor Robert de Hoog, een van de acteurs uit Den Helder. Hij won het Gouden Kalf voor beste acteur voor zijn rol in Skin.. Go Robert!! (ja ja, ik weet dat je dit leest..)

morgen vetrek ik naar Magnetic Island waar ik overnacht in Koala Village, een huisje in het regenwoud op een eiland aan het strand vol koala's.. dus..

xxx

Duiken op het Great Barrier Reef

Hi!

Na de ontzettend mooie tour naar Cape Tribulation was het dinsdag tijd om naar het Great Barrier Reef te gaan. Ik had een tour geboekt naar twee van de mooiste delen van het Reef (zei men). Bij mijn tour had ik twee introductie duiken geboekt. Spannend dus, nooit eerder gedoken, vandaar!

S'ochtend was de check in bij The Reef Terminal vanwaar we vetrokken naar het Reef met een boot voor zo'n 120 mensen. Eerst een kop koffie en kennisgemaakt met mijn tafeldames, twee dames van middelbare leeftijd die het o, zo leuk vonden dat ik alleen reisde en dat voor hen alleen al aanleiding gaf om met mij op de foto te willen..

Alle mensen die een introdive hadden geboekt moesten naar boven om de briefing te krijgen, de signalen te leren en de apparatuur te checken. Slik.. geen ervaring, niks geen oefening, hopla gewoon gaan. Alles werd duidelijk uitgelegd waarna we onze verklaring moesten ondertekenen mocht er iets gebeuren.. slik.. slik..

Ik zat in groep drie en werd met drie andere duikers naar de materiaalcabine gebracht waar ik mijn gewichtsriem, harnas, vinnen, luchttank en masker kreeg. Daar gaan we dan.. Zittend aan de rand van de boot had ik wel weer even het waarom-doe-ik-dit-gevoel. Doorzetten dus.

Met zijn vieren en onze instructeur gingen we een meter onder water om onze signalen te oefenen, water uit ons masker te kunnen halen en onze luchttoevoer zelf te kunnen regelen mocht die uitvallen. Dat ging allemaal goed behalve dat ik het gevoel had dat ik heel erg veel moeite moest doen om een beetje lucht te krijgen en daarbij is het heel raar om niet je adem in te houden als je onder water gaat. Die automatische reflex kun je moeilijk uitzetten. Ik had bijna geen adem en dacht, mazzel, ik ga weer omhoog. Mijn luchttoevoer werd aangepast en onder luidkeelse aanmoedigingen 'come on, Dutchie!!' ging ik weer het water in. Ik was veel meer relaxed, kon goed ademen en dus daar gingen we.

Acht meter onder water, 20 minuten lang. Bizar wat een wereld en een leven zich daar afspeelt; schitterende kleuren, de mooiste vissen, weelderigste koralen, zonneschijn door het water en je eigen ademhaling.. bizar.. je zweeft een beetje door het water en om je heen gebeurt van alles waar je geen weet van hebt wanneer je de zee ziet.. Na 20 minuten gingen we langzaam omhoog, in verband met de druk op je oren en longen, en was ik ook wel weer blij daar te zijn.

S'middags voeren we naar een ander reef, wat nog mooier scheen te zijn. Eerst een uitgebreide lunch aan boord en daarna fijn snorkelen. Tijdens het snorkelen zie de kleuren en structuren van het reef nog duidelijk en beter door het zonlicht wat er op valt. De zee was zo ontzettend blauw, nooit gezien..

Later de dag was het tijd voor de tweede duik en eerlijk gezegd wist ik niet zo goed of ik het wilde doen, mmh, toch wel weer een beetje eng en 40 minuten is lang. Bovendien gingen we nu tot 10 meter diep en dus naar de zeebodem. Wederom kon ik niet weigeren, Dutchie moest en zou duiken. Oke dan.

Deze keer gingen we naar beneden via een touw zodat we sneller op de bodem waren. Na elke meter moest ik mijn oren ' ontpoppen' om de druk weg te halen, gaat heel snel zo onder water. We zwommen tussen de twee reefs, over zeekomkommers, langs grote vissen, zaten op de bodem kijkend naar een enorme schelp, gingen langs koralen, over oude ankers en... ja ja..langs Nemo en zijn familie!

ik was relaxed tijdens de duik en had bijna niet door dat ik onder water was. Alhoewel het best lastig is om je masker watervrij te houden onder water.. en je je eigen ademhaling steeds hoort.. Na deze duik weer naar boven en fijn in het zonnetje liggen op het dek, ik was redelijk uitgeput van de inspanning en het gewicht van de tanks en harnas..

Aangekomen bij de terminal kregen we ons duikcertificaat en werden alle duikers onder luid applaus verwelkomd.. ik was best een beetje trots.. op mezelf.. woohoo!

liefs!

Tropical Cairns

g'day!

Woeensdagmiddag metQantas naar Cairns gevlogen en daar rond kwart voor acht aangekomen, weer een half uur extra tijdsverschil ten opzichte van Nederland. In totaal nu dus zo'n acht uur.

Met de shuttle naar Rosies Backpackers gebracht waar een fijne, relaxte sfeer hangt. Hippiesuit Israel, surfdudes met huncamper en vuurspuwactiviteiten en duitsers.. veel duitsers.. Woensdagavond afgesproken met een Duitsmeisje die ik in het vliegtuig had ontmoet.S'avonds in het hostel nog wat gedronken met de medehostelgangers om later fijn in mijn stapelbed te kruipen en voor het eerst sinds tijden uit te slapen.

Donderdag de stad een beetje verkennen, het is werkelijk bomvol met toeristen, vrijwel allewinkels zijn op toeristen gebaseerd en alle reisburootjes proberen je binnen te halen voor een van hun toers. En die van hen zijn natuurlijk altijd de beste en goedkoopste. Langs de haven gelopen, uitkijkend op de groenste bergen. Het was warm maar erg bewolkt met hier en daar een miniscuul regenbuitje. Veel mooie gebouwen, tropische bomen, palmen en papegaailawaai.

Aangezien ik bij mijn overnachting een gratis maaltijd krijg aangeboden bij een bar genaamd de Woolshed had ik daar met Bianca, het duitse meisje, afgesproken. Vol met backpackers die gretig hun gratis maaltijd zitten te eten. Na ons geweldige diner (spaghetti) rondje gemaakt en met een drietal Aussies een pub ingedoken. We kwamen er al snel achter dat ze enorm dronken waren en niks anders te melden hadden dan 'yo, mate'.. ok..

Op naar een ander cafe waar we natuurlijk (niet omdat we zo cool zijn, omdat we toeristen zijn) weer meteen werden aangesproken door een groep Aussies. We sloten ons aan bij de groep, dronken een biertje en gingen naar de PJ O'Briens. De Ierse pub serveerde gratis champagne tussen 10 en 11 aan de Ladies..geserveerd door mannenmet ontbloot bovenlijf.. nou ja mannen..Hierna naar de Rhinobar waar we een klein dansje waagden, een baileys dronken, meer reizigers tegenkwamen en twee mensen van mijn Alice Springs tour. Best klein dat Australie..

Nu net twee toers geboekt; morgenochtend tot zondagavond naar de regenwouden van Cape Tribulation waar ik overnacht in een huisje in het woud aan het strand! Dinsdag is dan de dag dat ik snorkelen en duiken mag... met de boot naar het Great Barrier Reef.. vissen bekijken..

xxx

p.s. voor alle ouders envriendendie bezorgd zijnover het drankgebruik: valt best mee.. :)