De Outback; Uluru, Kata Tjuta, Kings Canyon

Howdy!

Zaterdagochtend 6.10; onze tourguide en bus kwam aanrijden om ons mee te nemen voor een driedaagse kampeertour naar Uluru (Ayers Rock), Kata Tjuta (de Olga's) en Watarrka (Kings Canyon). Een rit van ongeveer 450 km richting het zuidwesten van de Australische outback.

Om ons heen een grote woestijn; verschillende landschappen raasden voorbij. Rode vlakten met een enkele boom, dan weer een bergenmassa om die weer in te ruilen voor een groene bush. Onderweg honderden dode kangoeroe's; de ene gemummificeerd door de droogte, de ander nog enkel een skelet. We reden door de Ranges; niets anders dan akkers waar de koeien op grazen, ik had met ze te doen. Droog, warm en niks te drinken.. Er lagen dan ook veel dode koeien her en der verspreid.

Onderweg stopten we bij een Camelfarm waar we even op een kameel reden, daarna een lunchstop bij Erldunda. In de Middle of Nowhere. Doorgereden naar Yulara, het resort waar we zouden slapen. Nou ja resort. Wij sliepen op de camping in onze Swags. Een matras in een minitent; slaapzak erin en go. Smiddags naar Kata Tjuta gereden om die te gaan beklimmen.

Kata Tjuta bestaan uit 36 grote en minder grote bergen en vertaald betekent Kata Tjuta dan ook Many Heads. Dit hele gebeid is eigendom van de Aborignials en dus heilig gebied. We maakten de Vally of the Winds wandeling, die zo'n 7.5 km lang was en flink wat steile gedeeltes kent. Het was 37 graden. Best warm. Supermooie uitzichten en als mensje beteken je daar helemaal niks, die enorm grote bergen om je heen.

Na deze wandeling doorgereden naar Uluru waar we de zonsondergang mee zouden maken. eerst nog naar een lookout waar we Uluru al konden zien liggen, klein dan wel.. aangekomen bij het punt waar we zonsondergang zouden bekijken stond het natuurlijk vol met bussen; horden toeristen, de luxe inclusief champagne en kaviaar.

Door al deze toeristen was het een beetje vreemd; je word helemaal uit de ilussie van de woestijn gehaald, niks desolaat en afgelegen. De zonsondergang was mooi, met name aan de kant van Kata Tjuta waar de zon onderging. Het was bijzonder daar te zijn en ook raar, je kent deze monoliet van kaarten, plaatjes, tv en nu sta je er zelf. Je voelt je zelfs schuldig als je ineensdenkt 'het is maar een berg'..

na de zonsondergang naar het kamp gereden waar we simpel hebben gekookt op de bbq. Elkaar een beetje leren kennen bij het kampvuur; we waren met 20 man en 10 nationaliteiten. Japan, Korea, China, Tasmanie, Duitsland, Israel, Finland, Engeland, Canada en Nederland waren vertegenwoordigd. Lekker bij het kampvuur gezeten en daarna in de Swag genieten van die enorm-nooit-eerder-vertoonde-vol-met-sterren-waar-je-ook-kijkt-sterrenhemel.

4.40.. de wekker gaat. Vandaag was het tijd om naar de zonsopgang te gaan bij Uluru. In het donker reden we naar de lookout. Weer hordes toeristen die met ongekamde haren op de foto moeten met Uluru op de achtergrond. Het punt waar wij stonden was niet het meest ideale, allemaal verkeersborden, aan de rand van de weg. Ook hing er veel stof in de lucht. Natuurlijk wel heel bijzonder om daar te zijn en de zon te zien opkomen. Once in a lifetime..

om half zeven kwamen we aan bij Uluru waar we de Basewalk gingen maken. Een wandeling rondom Uluru, zo'n 10 km. Daar loop je dan om kwart voor zeven s'ochtends. Enorm mooie wandeling, je ziet de monoliet veranderen en hij lijkt telkens weer groter dan je dacht dat ie was. Ondertussen wat mooie Aborginal verhalen gehoord over de betekenis van en het ontstaan ervan. Na deze wandeling naar het Aboriginal centre, waar we meer konden leren over de cultuur en gewoonten.

Hopla, weer de bus in op weg naar onze campsite waar we lunchten om vervolgens door te gaan rijden naar Kings Canyon, Watarrka. Dit lag weer zo'n 400 km verderop. Weer een rit door die oneindige woestijn..Een kameel op de weg!

Rond een uur of vijf kwamen we aan bij onze camping, eerst nog wat drankjes kopen en dan op naar de echte bush. Echte bush. Niks daar. Alleen dingo's, een kampvuur en onze swags. Supercool! koken op kolen in oude potten op het vuur. Het was ontzettend warm, maar donker en we zaten met zijn allen fijn in de Bush rond ons kampvuur. Geritsel betekende een dingo.. Alle spullen in de swag anders namen de dingo's het allemaal mee. Marshmellows eten bij het kampvuur en proost in alle talen leren.. zzzzz...

5.30.. weer die wekker. Ik had niet zo goed geslapen, werd een paar keer wakker van geritsel.. aargh.. een dingo! Ontbijten en op naar de Canyon. De wandeling die we gingen maken was redelijk zwaar en het eerste gedeelte, wat bestond uit een steile beklimming van 200 meter stond bekend als Cardio Hill en Heartattack Hill.. Leuk.. Gelukkig was het die ochtend niet echt warm, zweten zouden we sowieso wel.. Alle veilgiheidvoorschriften doorgenomen; voldoende water mee, niet dichtbij de rand, stoppen als je niet meer kunt. Let's go!

De wandeling viel me best mee, even doorzetten en weer gaan. ondertussen stopten we bij een aantal punten waar we uitleg kregen over de flora en fauna. De wandeling die we maakten was ontzettend mooi. We liepen door de bergen, overal lagen valleien en watertjes en heuze paradijsjes met vogels en palmbomen. De Canyon was enorm hoog en enorm mooi. Bizar hoe bergen zo'n formatie kunnen vormen met zulke stijle en vlakke delen afgewisseld met puddingachtige vormen. Deze wandeling duurde zo'n 3.5 uur en was zo'n 7 km lang. Mooie uitzichten, beklimmingen en afdalingen.

Eenmaal beneden was het tijd om terug te rijden. Een tussenstop bij Kings Creek Station. Weer zo'n wegrestaurant in de absolute middle van helemaal niks. Wie werken daar? waar wonen ze? en vooral waarom... Zo afgelegen..

De weg terug was mooi, weer door die landschappen, je waande je soms weer in Afrika. Zo'n driehonderd km van Alice Springs werd de lucht erg rood en begon het te waaien. Er was een grote storm gaande, rood zand overal door de lucht. Een echte desertstorm. In Alice aangekomen bleek er een heuze hurricane te zijn geweest. Overal lagen bomen, daken verwoest, de stoplichten deden het niet, overal politie en met name... geen electriciteit..

Een avond echte outback, in het hostel.. met kaarsen, zaklampen en een koude douche. S'avonds met een aantal mensen van de groep richting Annie's Place om te eten, een heuse maaltijd voor maar 5 dollar... zo doen we dat in backpackland. met zaklampen de straten door, het leek een spookstad, nergens licht, donker, overal bomen..

Lekker gegeten, gedronken en gepraat met de nieuw gemaakte vrienden die de volgende dag bijna allemaal alweer vetrokken. Naar Melbourne, Adelaide of Sydney. Wel een paar nieuwe contacten gemaakt en slaapplaatsten voor tijdens mijn oostkust trip die vanmiddag van start gaat...

xxxx

Woestijn en Aboriginals

Howdy!

Vannacht mijn eerste nacht in een hostel in Australie. Samen met vijf andere meisjes in stapelbedden, wakker worden van wekkers om vijf uur s'morgens, gesnurk en een nachtelijke sms. Wel even wat anders dan het bed in Perth.

Rond negen uur opgestaan nadat iedereen alweer weg was, de ene naar Melbourne, de ander naar Adelaide, weer een ander met de tour mee naar Ayers Rock. Meteen overviel de eenzaamheid en het verdrietige gevoel van 'waar zijn nou mijn vrienden'.. Gelukkig mengden die ene traan zich snel met het douchewater.

Even ontbeten en daarna richting het centrum van Alice Springs gelopen. Weer was het ongelooflijk heet, zo rond de 33 graden. Wandelend over de rode aarde vraag ik me af wat de mensen die hier wonen doen, waarom ze hier wonen en hoe bizar dat moet zijn. Het is namelijk echt in de middle of totally nowhere.. Mocht je naar een andere stad willen moet je altijd enorme afstanden afleggen.

De hoofdstraat in Alice is dan wel weer leuk, winkeltjes, cafe's en veel toeristen. Van de 10 mensen die je tegenkomt in Alice schijnen er 6 toeristen te zijn. Veel aboriginals ook. Interessante mensen, iedereen lijkt tolerant naar ze te zijn maar ik weet niet of dat daadwerkelijk zo is. Als je groepen tegenkomt zijn het totaal andere mensen; ze lopen allemaal op blote voeten, ongekamde haren, snottebellen, kinderen in het park aan de bh-loze borsten, veel geschreeuw en drankgelach. Ik zou graag met ze willen praten, misschien wordt dat de missie voor morgen..

Vanaf vorige week is er het Desert Festival en dus was er vandaag een markt en diverse optredens van locale bandjes; oftewel veel didgeridoo's. Hierna even een kop koffie gedronken op een terras en mijn dagboek bijgehouden want ik weet zo af en toe niet meer wat ik nou allemaal heb gezien en gedaan.

Een lekkere maaltijd gegeten en daarna teruggelopen naar het Hostel waar ik nog maar even een extra nacht hebt geboekt en mijn 3-dagen durende tour nara Uluru, Kings Canyon, en de Olga's. Ik vertrek zaterdagochtend en kom maandagavond terug.

Dan wellicht dinsdag met de trein of bus naar Adelaide, of toch naar Cairns.. Oftewel het noorden of het zuiden.. tips?

xxx

Alice Springs

hallo!

vanmorgen tijd om afscheid te nemen van mijn comfortabele situatie in Perth, mijn fijne bed,de grote tv, de fijne pub om de hoek, de nieuwe vrienden die ik had gemaakt en met name van Rob.. Viel niet mee, zo gehecht raak je aan mensen die je binnen een korte tijd erg goed leert kennen en 24 uur per dag ziet. Raar om te beseffen dat je elkaar voor een hele lange tijd niet gaat zien,je wellicht nooit meer naar het huis loopt waar je zo vertrouwd mee bent geraakt.. misschien moest ik mijn vlucht wel cancellen, misschien stiekem iets vergeten, misschien.. wel niet..

Om 11.50 vloog ik naar Alice Springs waar ik na een vlucht met redelijk watturbulentie en enkel een rode woestijn onder me rond vier uur aankwam en meteen in een zogenaamde kas stond.. Bloody hot! 32 graden, in de woestijn! hallelujah...

Nu zit ik in het Hostel, net even wat eten gekocht, de eerste aboriginals gezien, allemaal dronken schreeuwend op straat.. beetje een cultuurschock dus. Afkickverschijnselen van de laatste twee weken en het besef dat ik nu alleen alleen alleen ben...

xx

mijn Australische telefoonnummer..

ja ja, daar is ze weer..

Gister eindelijk tijd gehad om mijn simkaart te laten registreren en dat betekent dat ik nu alleen nog te bereiken ben via mijn australissche telefoonnummer.. of email... of hyves... of facebook... of deze log.. maar een sms kan dus naar:

+64 404 954 173

Vandaag overigens mijn laatste dag bij mijn nieuwe vrienden want morgenochtend vlieg ik naar het rode hart van Australie. Daar waar het droog en 30 graden is, daar waar de aboriginals hun meest spirituele en heilige plek hebben, daar waar het enige stadje is wat ooit als poststation begon, daar waar maar 25.000 mensen wonen.. Alice Springs!

dank u dank u

Roadtrip Down South Western Australia

G'day!

Afgelopen donderdagmiddag vertrokken Rob, Sam en ik voor een paar dagen naar het zuiden van West Australie, met de auto. De eerste avond zouden we slapen in een chalet in Isaac's Lodge, Margaret River. Deze plaats staat bekend om zijn wijnproeverijen, bossen en ongerepte natuur.

Tijdens de ongeveer vier uur durende autorit reden we langs en door de echte bush met de bekende rode aarde, langs bossen met enorme bomen, vlakke landschappen met koeien (zijn we in Friesland beland..dacht ik even) door de meest verlaten dorpjes. Zo wordt dan duidelijk dat Australie ontzettend groot is en er maar heel weinig mensen wonen. Zo eens in het halfuur kom je een auto tegen. In onze auto was het overigens natuurlijk een groot feest, lekker dingen voor onderweg, de ipod hard aan en meezingen maar, ondertussen rijdend door de mooiste landschappen.

Rond een uur of zeven kwamen we aan in Margaret River en gingen we op zoek naar Isaac's Lodge, wat nog niet eens zo makkelijk was, gelukkig na een beetje rondrijden vonden we onze schattige lichtblauwe chalet. Wijntje dan maar. S'avonds richting het dorpje om wat te eten maar vrijwel alles bleek al dicht te zijn, want er woont vrijwel niemand. We belandden in het enige nog open zijnde restaurant en ja, dit was ook het duurste restaurant.. alledrie dan maar een voorgerecht, dit was niet te doen.. Nog even een blik geworpen in de verlaten kroeg; mensen van het platteland met pullen bier. Dan maar een biertje drinken in de Knights Inn, daar scheen het leuk te zijn; Karaoke avond vanavond.. Ja daaaag, dan doen we niet hoor vanavond..

De enige taxi bracht ons naar ons chalet waar we nog tot in de vroege uurtjes wijn hebben gedronken en onze eigen karaokeavond hebben georganisserd op ons priveterras midden in het bos onder een sterrenhemel waar je U tegen zegt.

Vrijdagochtend, eerst een uitgebreid brekky, eieren, bacon, toast, harsh brown, champignons en bonen.. niet voor mij dan.. jakkes, hoe kun je.. de auto ingesprongen richting strand van Prevelly, schitterend mooie zee, zoveel verschillende blauwe kleuren ook al was het koud en stormachtig. Na het strand doorgereden naar de Giant Rocks, net iets boven Margaret River. Wow! Gigantische rotsen midden in de zee, omringd door een landschap varierend van heldergroen met bomen tot rotsachtig grijs. Een stormachtige, blauwe zee met hoge golven en drie nietige mensjes die de rotsen beklimmen en genieten van de omgeving..

De auto weer in gesprongen en teruggereden naar het dorpje waar we in die enige kroeg gingen lunchen, even naar de supermarkt om wat nibbles te halen voor savonds en hop de auto weer in op weg naar Pemberton, Karri Valley om precies te zijn. Weer een autorit van ongeveer 3,5 uur voor de boeg, maar weer door de mooiste bossen, over bergen waarachter ineens die blauwe zee opdoemt, langs leuke gallerietjes en kleine dorpjes.

AAArgh.. de eerste dode kangoeroe langs de weg... snik...

rond half zes kwamen we aan in Karri Valley, net voor Pemberton. De Karri valley is een vallei met het enige Karri bos in de wereld. De Karri boom groeit enkel en alleen in dit deel van Australie. Onze kamer voor die nacht lag aan het Beedelup Lake, omringd door Karri bomen maakte dit het tot een sprookjesachtige omgeving. Alleen maar bomen om ons heen en ons hotelletje stond gedeeltelijk in het water. Midden in de unieke natuur. Maar weer een wijntje en even iets eten in het restaurantje.. Het regende heel hard die nacht, gelukkig scheen s'ochtends de zon.

Zaterdagochtend, na het fikse ontbijt, eerst tijd voor pret op het meer, oftewel.. roeien.. Het waaide redelijk hard maar dat mocht de pret niet drukken. Hierna met de auto naar de Beedelup Falls gereden, de waterval wat het meer voorziet van zijn water. Weer een Wow! Midden in het bos zoveel lawaai van de waterval. Het regende, er hing een beetje mist en het was indrukwekkend. Doorgereden naar Pemberton om te tanken en naar de Cloucester Tree te gaan, een grote gumtree die je kunt beklimmen. Mij niet gezien, een paar pinnen in een boom dienen als ladder tot 60 meter hoog.. ja daaag...

We besloten door te rijden naar Walpole en Northcliffe om naar de Valley of the Giants te gaan. Weer zo'n anderhalf uur rijden, maar dit schijnt een van de top dingen te zijn in Australie en zowel Rob als Sam waren er nooit geweest. De valley of the giants ligt in een enorm groot natuurpark en onderdeel van het geheel is een Tree Top Walk, 40 meter boven de grond, over de toppen van de bomen. Supermooi en bizar, die bomen zijn met recht Giants.. Sta je daar boven naar de toppen te staren van 400 jaar oude bomen op een constructie die meeveert in de wind om het gevoel van leven in de bomen weer te geven, ondertussen omringd door papegaaien..

Na de Walk naar het andere gedeelte van het bos gelopen waar de zogenaamde Tingle trees staan, oudste bomen ter wereld die een omvang van 30 meter kunnen hebben en van binnen hol zijn om zo te kunnen overleven in extreme droogte. Oftewel, de bomen zijn zo groot dat je er met gemak een huis in kan bouwen.

Het werd al een beetje donker en we moesten maar weer eens op huis aan. Nog zo'n zeven uur rijden voor de boeg.. Weer een gezellige autorit voor de boeg met gezang, een biertje voor de passagiers, onderweg snel wat eten en weer door.. kortom... roadtrippin'!

xx

Scarborough Beach en de Kiwi's

Dinsdagochtend fijn vroeg opgestaan, zon in mijn kamer en dus had ik bedacht dat ik naar het strand ging. Scarborough beach zou een van de mooiste stranden van de oostkust moeten zijn volgens de Lonely Planet en dus besloot ik daarheen te gaan. Eerst met de bus naar Wellington St. station waar ik bus 400 richting Scarborough nam. Ik had geen enkel idee waar ik eruit moest maar tijdens de rit hoorde ik een jongen achter me zeggen dat hij onderweg naar het strand was, hoppa, stalken die dude..

Op het strand aangekomen zag ik het fantastisch blauwe water, de palmbomen en de boulevard. Ik wilde een stukje gaan lopen toen ik werd aangesproken door een groep zogenaamde coole dudes.. met surfplanken en al.. oh oh.. Nee, ik kwam niet uit Nieuw Zeeland, ja, wel uit Amsterdam.. 'Ooh, cool, come and join us'.. Binnen vijf minuten op het strand zat ik daar met een biertje in de hand (en ik drink helemaal geen bier, maar deze waren erg ok.. raar..) een surfhoed op mijn hoofd tussen een groep kiwi's die net naar Perth waren verhuisd of hier op vakantie waren. Binnen tien minuten stond ik op zes foto's en kreeg ik nog een biertje in de hand geduwd..

Ondertussen werden er meer sologangers aangehouden en dus was er ineens een meisje uit Tsejchie, een vrouw uit Zwitserland, nog een kiwi een een Canadees meisje met een afschuwelij amerikaans accent. ('Does Amsterdam really exist? I thought it only existed in Movies..! Like that film, 'Hostel', it's set in Amsterdam!! Oh my god, is it real?? I am so scared to go there after is saw that film' ) oh god... amerikanen..pfff...

Desalniettemin was dit mijn eerste officiele soort van ontmoeting als alleenreiziger.. En een hele leuke.. De hele middag op het strand gehangen, beetje gekletst en bier gedronken, mijn telefoonnummer expres verkeerd doorgegeven. Want ze mochten dan zogenaamd cool zijn, beetje saai als alles 'all good, yeah mate, all good, liking it, awesome, all good' is.. en die zin elke tien seconden..

Het word hier erg snel koud en dus pakte ik rond vijf uur de bus terug, overstappen op het station, en thuis aangekomen waarna ik met Rob naar de Flying Scotsman ging om even wat te eten, nee, zelfs met twee meisjes in huis gaat hij niet koken..

Sam kwam die avond nog en samen met haar en vijf jongens die we ontmoeten drankjes gedronken.. Een van hen was jarig en erg aardig, een van zijn vrienden was totaal hilarisch, de ander vond zichzelf fantastisch en kon onze eerlijkheid niet echt waarderen.. haha.. nerd.. Na aangeschoten thuis te zijn gekomen Robert gepest en werkelijk te dom zitten ouwehoeren..

dus..

xx

WA Museum and Perth City Centre

oi!

Na zondag fijn in de tuin te hebben gezeten en in een dag een boek te hebben gelezen ging ik er maandag maar weer eens op uit. Het was warm en dus ging ik in mijn zomeroutfit de stad in.

Na een lange wandeling kwam ik als eerste weer in het culturele centrum en besloot ik naar het Western Australian Museum te gaan. Een historisch museum over de geschiedenis van Australie en natuurlijk met opgezette dieren, dinosaurussen, meteorieten en wat al niet meer. Dus stond ik oog in oog met het oudste dinosaurus skelet ter wereld, zag ik de grootste meteoriet ooit gevonden, werd ik angstaanjagend aangekeken door de amerikaanse bison en werd mijn geheugen weer even opgefrist..

Na deze culturele ochtend was het tijd om een oordeel te gaan vellen over de winkels in Perth. De straten zijn gewoon 'gewoon', niet veel bijzonder, veel winkels met supergoedkope kleding. A la C&A, erg engels en zogezegd ordinair. Daarnaast her en der een monumentaal gebouw, jaren geleden heeft het bestuur van Perth echter besloten dat ze een modernere stad wilde zijn en dus zijn veel van de monumentale gebouwen neergehaald. Eeuwig zonde want die zogenaamde modernisering is nu natuurlijk allang weer gedateerd.

In het midden van James St. is een gedeelte gebouwd genaamd London Court; een straat geheel in Engelse stijl. Grappig om daar doorheen te lopen en je te wanen in het middeleeuwse London. Hierna ergens wat wezen lunchen en uiteindelijk richting de Swan River gelopen. Daar fijn aan de oever gezeten en stukken in mijn boek geschreven.

De zon begon al onder te gaan en dus besloot ik richting huis te lopen.. (ondertussen word ik door Rob bekogeld met stukken karton.. mmh) Bij het stoplicht kwam ik een Nederlands stel tegen die mij waarschuwde voor de Australische mannen, enkel en alleen omdat hun dochter deze week zou bevallen van een baby en was getrouwd met een Australier. Maar maak jullie allemaal geen zorgen ik heb nog maar een paar leuke mannen gezien.. in een week... dus..

Richting huis gelopen tijdens een fijne zonsondergang, de verkeerde straat genomen waardoor ik heel ergens anders belandde maar ondertussen wel een nieuwe buurt leerde kennen en uiteindelijk aangekomen bij ons huis waar Sam al fijn aan het koken was en we gezellig met zijn drieen hebben gegeten en gedronken.. ze willen allebei dat ik hier blijf wonen 'because you're so much fun'

zo, er hoeft niet eens een man aan te pas te komen...:)

xx

Club Brisbane en Devilles

Na de toeristische dag met Dorothy was het tijd voor vertier met de jongelui :).. Rob was uitgenodigd door een vriendin en haar man, Franscesca en Trevor, om wat te komen drinken en eten. 'And ofcourse Fem is invited too'

Na de drankjes en eten zouden we naar de meest prestigieuze nachtclub van Perth gaan, Devilles. Je komt hier niet zomaar binnen; geen jeans, geen gympen, geen t-shirts.. mmh.. Gelukkig heb ik mijn zwarte jurkje bij me.. maar.. maar.. geen hakken, laarzen of iets.. op mijn all stars word het niks.. Gelukkig heeft Rob net een nieuwe huisgenoot en dus met haar de schoenencollectie doorgenomen.. Tsja.. mmh.. Met hakken was ik groter dan Robert..(en dat kan natuurlijk niet..)

Rob begon als Dandy in zijn pak maar dat verandere al snel in een 'pff.. fuck off, i'm just wearing my jeans and if they don't want to let us in, fuck them'.. inderdaad! wie denken ze wel niet dat ze zijn. Dan maar de birkenstocks aan de voeten..

Op naar fancybar Brisbane, vol met enorm uitgedoste types.. Werkelijk al die meiden weten op donderdag al wat ze zaterdag aandoen; complete baljurken, de hoogste hakken en met name de lagen makeup. Rob en femeek voelden zich underdressed.

Franscesca, Trevor en een stagiaire uit Milaan zaten er al en dus dronken we een fancy wijntje, chillde en chatte we wat waarna we iets later genoeg hadden van de kouwe kak..

Op naar 2 fat Indians, een mooi en luxe Indiaas restaurant waar we met zijn zessen hebben gegeten (chris, een vriend was er nog..) Veel over film gepraat aangezien we met een regisseur, geluidsman, producer, editor en art director waren.. na heerlijk te hebben gegeten op naar Devilles..

oh oh.. sommigen hadden jeans aan, anderen gympen.. We besloten dat we gewoon heel tof waren en ja hoor, natuurlijk kwamen we binnen! tof dat we zijn! Dus dit was de meest prestigieuze bar/nightclub van de stad.. mooi lullig. Het leek een slechte versie van de Amsterdam Dungeon gesitueerd op de wallen. Lelijke aankleding maar wel vol bizar geklede mensen. Ook hier weer een complete uitdossing. Dus mensen verkleed als Duivel, engel, met maskers, geschminkt en mmh, niet echt trendy. Kijk maar eens op www.devillespad.com om zelf te oordelen

Perth mag dan een miljoenenstad zijn maar het feit dat het de meest afgelegen stad in de wereld is laat dus nagenoeg zijn sporen na.. achter lopen ze.. :) maar hee, mij hoor je niet klagen!

XFemeek