STEM OP ONS ALS AMBASSADEURS VOOR DE POSTCODE LOTERIJ!

hallo!

nee, ik ben niet alweer op reis, maar hopelijk gaat dat er binnenkort wel van komen!

Ik doe namelijk, samen met Ralf, mee aan een competitie van de Postcode Loterij waarbij wij de baan als Ambassadeurs kunnen winnen. Als ambassadeurs gaan we in zes maanden een aantal projecten van de Loterij bezoeken en deze via een weblog delen met iedereen die dit wil.

Om te winnen hebben we zoveel mogelijk stemmen nodig dus.. Stem op ons!

Dit kan via:

http://www.internationaalambassadeur.nl/femkeenRalf

Als je stemt kun je zelf een reis naar Bali winnen!

Als je wilt kun je deze link naar zoveel mogelijk vrienden en familie sturen met de vraag of ook zij zouden willen stemmen..!

 

Alvast bedankt en onthoud; elke stem telt!!

 

xxFemke en Ralf 

Vast in Bangkok

Sawadee ka!

Na die fijne week op Ko Tao, de watergevechten, de nieuwe vrienden, de biertjes, de zee en het strand vertrok ik vol goede moed afgelopen donderdag richting Bangkok. Die goede moed verdween echter al snel toen bleek dat ik bij de check in voor de boot naar het vasteland te zijn opgelicht. Ik had een kaartje voor de volgende dag in mijn handen terwijl de datum wel de goede was.. Ik kon het natuurlijk niet geloven en moest en zou die boot op aangezien ik naar Bangkok moest om te vliegen. Zo'n anderhalf uur heb ik alles geprobeerd en wilde die vervelende medewerkers niks voor mij doen en vertelden mij enkel ' calm down, you have wrong ticket'. Het was dat er glas tussen ons zat maar anders had ik daar toch voor het eerst iemand helemaal in elkaar geslagen.

Nadat de moed in mijn schoenen was gezakt en ik het er met een aantal toeristen over had gehad, bleek dat je twee stickers nodig had om de boot op te kunnen. En een stempel op je ticket. Die stempel hadden die minkukels mij per ongeluk al gegeven en dus had ik twee stickers nodig. Ik moest op die boot zien te komen en dus sneakte ik half het kantoor binnen en stal de stickers, deed mij zonnebril op en liep naar de boot waar ze mij naar binnen lieten. Ik zat gezellig naast een schotse familie die mij hielp undercover te zijn. Ik kon niet wachten tot die boot vertrok. Aangekomen in Chumporn, het vaste land, moest ik weer inchecken om met de bus mee te mogen, ik had de bensodigde sticker al en mijn ticket en gelukkig waren ze hier makkelijker. Toch kon ik niet wachten tot ik in de bus zat. mijn bus vetrok en ineens zag ik in mijn ooghoek iemand naar mij wijzen, het was een van de medewerkers die ik twee uur eerder in elkaar had willen slaan. Blijkbaar herkende ze mij. Ik deed net of ik niets zag, de bus reed weg en daar ging ik.

In Bangkok meteen naar het vliegveld waar ik tot mijn verbazing hoorde dat schiphol waarschijnlijk dicht ging.. zucht.. En ja, na twee uur wachten bleek dat onze vlucht in ieder geval niet doorging en werd vertraagd. De volgende ochtend zouden we meer informatie krijgen en dus besloot ik om op het vliegveld te blijven. Geen informatie de volgende ochtend en dus zit ik nu sinds vrijdag weer in Bangkok.

De rellen hier zijn gelukkig geminderd, de red shirts zijn nog wel actief maar zijn naar een ander deel van de stad getrokken, ver van waar ik zit. Het is een vreemd gevoel, ik heb langer vakantie wat op zich leuk is maar tegelijkertijd Moet ik nu blijven en kan ik niet weg uit Bangkok omdat ik ekl moment misschien wel kan vliegen. Het is dus een beetje wachten... Er het beste van maken, ondanks mijn keelontsteking. Lekker allemaal dus..

China Airlines doet niet echt iets om ons te helpen, zij hebben het nummer van mijn guesthouse en weten dat ik daar te bereiken ben maar verder doen ze niets. Dit ook omdat het kantoor is ontruimd vanwege de demonstraties. Niks dus geen gratis onderdak, ontbijt en drankjes zoals op schiphol..

Zodra het luchtruim opengaat neem ik weer contact op met China Airlines zodat zij mij meer kunnen vertellen over hoe en wat. Ik denk zelf dat ik zo rond donderdag of vrijdag terug zal zijn maar heb ook een gevoel dat ik hier moet gaan wonen en met een thai moet gaan trouwen. mmh.

Tot nadere informatie,

XXfemke

Thailand..

Ja!

Nou, na Martine te hebben verlaten en daarmee een dag later ook Indonesie achter mij gelaten kwam ik woensdag weer aan in bekend Bangkok. Weer een leuke avond gehad met een aantal mensen die ik in het vliegtuig had ontmoet; weer heerlijk gegeten en over de markt gewandeld. 

De volgende dag maar besloten om naar een van de mooie eilanden van Thailand te gaan aangezien ik die nog nooit had gezien. Donderdagavond zat ik in de bus richting Chumpon vanwaar ik met de ferry naar Koh Tao ben gegaan. De busreis duurde de hele nacht en ook de boot duurde een uurtje of drie waardoor ik vrij gaar aankwam op het eiland. De zoektocht naar een goede bungalow kon  beginnen. Oh, goed betekent meer goedkoop. De prijzen op het eiland bleken explosief te zijn gestegen en het viel dus ook niet mee een plek te vinden maar aangezien ik deze week als echte 'vakantie' beschouw wilde ik natuurlijk het liefst in een bungalow aan het strand zitten. Na een uur op en neer gewandeld en overal gevraagd uiteindelijk toch een gevonden die ook nog eens vrijwel aan het strand staat. 

En wat voor een strand, elke ochtend als ik wakker werd en drie stappen zette zag ik weer dat witte strand, die mooie palmbomen en met name die enorm mooie lichtblauwe zee.. De eerste dagen lekker vrij weinig gedaan, liggen in de hangmat, lunchen aan het strand, eten aan het strand met fakkels en kaarsjes en natuurlijk zwemmen in de zee. Die overigens niet echt verfrissend is omdat deze enorm is opgewarmd, het is gewoon heet.. Op de boot zat ik naast een duitse jongen met wie ik hier een beetje optrok maar die uiteindelijk wel erg veel energie kostte en niet echt doorhad dat ik ook wel eens alleen iets wilde doen. Maar goed. 

Maandag een snorkeltoer gedaan rondom het eilanden weer superveel mooie koralen en vissen gezien en ondertussen natuurlijk, ondanks honderd keer insmeren, lekker mijn rug verbrand. S'avonds met een aantal mensen van de toer fijn biertjes gedronken in een hippe strandtent. Zo'n contrast met Indonesie ineens; luide, moderne muziek, vrij veel toeristen, strand, zee, bikini's.. Ondertussen natuurlijk elke dag met martine sms-en hoe het in indonesie ging en wat daar zowel allemaal voor avonturen werden beleefd. Een ding was duidelijk; er werd aan beide kanten steevast afgesloten met ' jammer dat je hier niet bent.. 

Dinsdag was het Thais nieuwjaar en dat word hier gevierd met watergevechten. De hele dag door. Wat een superleuke dag!! Dagen vantevoren kon je al overal waterpistolen en emmers kopen en dat hebben we geweten! Je kon geen stap verzetten of uit een hoek kwam wel weer een emmer, pistool of wat dan ook op je af. Het hele stadje was in rep en roer, overal stonden grote vaten met water om je voorraad te hervullen. Totaal doorweekt liep iedereen door de straten elkaar te bekogelen met water. En niet alleen water, ook allerlei kleuren pigment komt er aan te pas zodat ik Rood, roze, groen, geel en wit zag.. overal. Aan het einde van de middag bij een strandtent gaan zitten waar de gevechten nog in alle hevigheid aan de gang waren. Met gevaar voor eigen leven moest je ergens langslopen om een drankje te bestellen maar steevast kwam je weer doorweekt terug. Daar een Belgische jongen en twee Nieuw Zeelanders ontmoet waarmee ik die avond lekker heb gegeten op het strand en daarna tot het ochtendgloren biertjes gedronken en naar bandjes geluisterd op het strand. Echt heel leuk!

Vandaag dus niet al te actief maar weer lekker mijn boek gelezen in de hangmat onder de boom aan het strand waar overigens ineens allemaal grote, groene slangen in zaten.. Uren in de zee gelegen wat deze keer wel lekker verfrissend was aangezien de zon niet echt hard scheen. 

En nu, nu heb ik net voor het laatst gegeten en wel helemaal in mijn eentje aangezien ik geen enkele bekende ben tegengekomen. Word je toch een beetje down van, mmh.. De laatste avond, morgen ineens weer naar huis vliegen weg van dit mooie eiland, dat fijne strand, die bungalow, die mooie zee..

Morgen wordt dan ook een grote reisdag; eerst twee uur met de boot, dan acht uur met de bus naar Bangkok om vervolgens maar meteen door te gaan naar het vliegveld alwaar ik om 02.25 mijn tijd moet vliegen...

Dus: vrijdagochtend om negen uur sta ik weer op Hollandse bodem..Tot dan allemaal!!

Liefs,

Femke

Java; Jakarta en Bogor

Ja!

Inmiddels is er weer een week om, de tijd vliegt. Zo zaten we vorige week nog in Jakarta met onze nieuwe vrienden waarmee een leuke tijd hebben gehad. In Jakarta is niet veel te zien en de meeste toeristen gebruiken het dan ook als haven om meteen verder te vliegen of te treinen. Wij besloten de dingen die we konden doen te doen en dus togen we samen met Nelson naar Kota, het oude gedeelte van de binnenstad waar onder andere veel oude Hollandse gebouwen schijnen te zitten.

Eenmaal aangekomen begon het echter zo hard te regenen en onweren dat we enkel het verouderde, door electronicawinkels gevulde winkelcentrum hebben gezien. Dus maar terug naar het centrum om vervolgens af te spreken met Boxu. Eerst iets eten wat resulteerde in een pizza voor mij van maar liefst 12 cm diameter. Zo zo. Blijkbaar was ik gewaarschuwd die niet te bestellen maar dit was wel erg raar. Maar, inmiddels hebben we wel geleerd dat niets is wat het lijkt in Indonesie. Bestel je een hartige kaaspannekoek zit er ineens chocola over, bestel je koffie zonder suiker is het de zoetste koffie ooit en ga zo maar door. Het mocht de pret niet drukken en zo hadden we nog een leuke avond met zijn vieren in een superleuk cafe.

De volgende dag maar naar het grote winkelcentrum gegaan aangezien het vast wel weer zou gaan regenen. Dan maar alle kleren passen die we leuk vonden, ja, ook die groene jurkjes. Helaas had het niet geregend toen we uit het winkelcentrum kwamen, maar dan was het maar tegen de hitte. Savonds de jongens ons nieuwe kaartspel geleerd en met een biertje erbij was dat natuurlijk weer harstikke gezellig.

Donderdag besloten we naar Banten te gaan, het stadje vanwaar we naar het eilandje konden waar alle vogels zitten. We dachten, we gokken het er maar weer eens op. Bij de busterminal eerst maar honderd keer gevraagd of dit echt de bus naar banten was voor het geval we ineens toch weer ergens anders uit kwamen. We zaten werkelijk weg te zweten in de bus met wederom vervelende mensen die weer van alles moesten. Gelukkig werd de tijd gedood door een rat die door de bus liep. Aangekomen in Banten een Angkot (minibusje) gecharterd die naar Sawaluhur moest rijden wat vlakbij was. De chauff kende het en wilde ons erheen brengen. Na zo'n half uur over onbegaanbare wegen werd het ons duidelijk dat er misschien wel een vloek rustte op het eiland. De chauff begon rodn te vragen en reed van links naar rechts, en weer terug. UIteindelijk proberen uit te leggen dat hij ons dan maar lekker in Banten moest afzetten wat weer flink wat voeten in de aarde had. 'where are we?' antwoord ' Yes'. No, where are we? Yes.. en ga zo  maar door. Aangekomen werd de man ook nog eens boos en wilde meer geld voor de benzine.. ja daag.. terwijl hij de weg niet wist. Snel weggelopen en de markt op wat meteen weer vol liep omdat wij er waren. We konden niet rustig eten want we moesten met iedereen op de foto. Het dorpje door gelopen wederom achtervolgd door alle kinderen die ons mt zijn 15-en aanstaarden terwijl wij water dronken. Ook dat was interessant.

Vrijdag Jakarta, en de massage-aanbiedende-hoteleigenaar, achter ons gelaten om naar Bogor te gaan. Een schattig plaatsje wat bekent staat als de City of rain. Bovendien moest het veel koeler zijn dan Jakarta maar niets was minder waar. Al zwetend liepen we naar ons gusethouse. Bogor was erg leuk, ontzettend veel markten, overal waar je keek verkochten ze weer van alles. Naar de botanische tuinen geweest wat een fijne afwisseling was tussen de drukte van de steden. Helaas werden we teleurgesteld door een 10 cm hoge steel van een bloem wat de grootste bloem ter wereld moest zijn. Wederom was niets zoals het leek.

Lekker in het shoppingmal gehangen, jurkjes gekocht en een gezichtsbehandeling ondergaan om alle uitlaatgassen van de afgelopen dagen er ag te laten stomen. Fris en herboren konden we er weer tegenaan! En dus gingen we naar de bioscoop om een heuze Indonesische film te gaan bekijken. Leuk! De volgende dag downtown bogor gegaan door de soort van sloppenwijken waar we vanaf de overkant al wereden toegeroepen door aanstormende kinderen. Langs een tofu fabriek gegaan en weer fijn veel foto;s gemaakt van alles wat we zagen. 

En toen was het moment daar: Martine en Femke gingen uit elkaar. Samen met de trein naar Jakarta gegaan waar we nog een colaatje dronken en langer dan verwacht, logisch, op de trein van Martine moesten wachten. Zij op naar Bandung, ik terug naar Jakarta. Taxi in en naar een hotel. Gegeten samen met een Nederlandse man die al 14 keer ion Inonesie was geweest maar uit luiheid alvast maar een volgend ticket had gekocht. Vervolgens biertjes gedronken met een paar nieuwe toeristen en Boxu die ook nog langskwam. Leuk dus weer.

En nu.. nu zit ik alleen in Bangkok. Vanmiddag vanuit Jakarta gevlogen en nog een oude bekende tegengekomen in het vliegtuig. Guesthouse gezocht en nu maar eens kijken wat ik aankomende dagen moet gaan doen.. Niet veel tijd maar in Bangkok blijven is ook zo wat.

O ja, ik las net dat de noodtoestand hier is uitgeroepen in verband met de demonstraties van de roodhemden, maar hier in het gebied waar ik zit is er niets aan de hand. Het is sterk tegen de regering gericht en totaal niet op het toerisme. dus..

XXFemke (en martine natuurlijk)

Bukittingi - Jakarta; records worden gebroken.

Vrienden!

Martine en Femke zijn inmiddels alweer een week verder en zitten dan nu op Java. Na de lange, nachtelijke busreis hebben we Buckittingi met name mogen aanschouwen in de regen waardoor we bijna werden gedwongen weer eens een markt op te gaan. Gelukkig had deze veel te bieden waaronder weer de originele stallen vol slippers en dierenlijken. Even de toeristentrekkers bekeken, een canyon en klokkentoren waarna we richting Padang togen.

Daar kwamen we vorige week zondag aan en daar was het weer heerlijk warm waardoor we onze zweetmaskers weer uit de tas konden halen. Wederom een prima hotel; beschimmelde deuren, een ventilator uit het jaar nul en een matras vol planken, zo voelde het. Maar niet getreurd, het kon erger, de dag ervoor had martine lekker liggen slapen in een bed vol stucwerk wat van de muur bladderde, kreeg ik bijna een deel van het plafond op mijn hoofd en werd er her en der ook weer een ongenode gast, meneer kakkerlak gesignaleerd. Padang is een grote stad maar had niet echt te veel te bieden, dit mede door de sterke aardbeving van afgelopen oktober. Veel hotels aan de kust zijn daar door getroffen en dat was goed te zien. Overal puin, half ingestorte gebouwen en reddingsteams aan het werk.

Na al dat geslenter over markten in steden en zweetmaskers konden we wel een strand en zeewindje gebruiken en dus togen wij naar Bungus beach. Het fijne hier is dat je niet op een bus hoeft te wachten maar gewoon in rondrijdende busjes stapt die elke seconde langs komen. Wel is het soms vervelend dat die busjes vol moeten zitten. Zo hebben we richting strand het record gebroken en zaten we met maar liefst 24 mensen in een busje voor zo n 10 personen.  Het strand was mooi als je de zee op keek maar richting land was het een grote puinhoop, overal afval, viezigheid, dode dieren.. Maar goed, we hebben ons prima vermaakt en de terugweg kregen we een lift van twee australische jongens waardoor we iets ruimer zaten. Ook weer een record.

In Padang besloten we te vliegen naar Jakarta aangezien we anders weer drie of vier keer met de nachtbus zouden moeten en met name dat is niet mijn sterkste onderdeel in de reiswereld. De vorige duurde vijftien uur en bracht ons door de jungle over de zogenaamde Sumatran highway. Ja ja.. highway. Zogezegd zogedaan en dus vlogen we woensdag met Lion Air naar Jakarta, wederom spannend. We hadden sommige slechte recensies gelezen en hoopten op normale stoelen en tenminste een dak op het vliegtug. Prima toestel met een mooi uitzicht over de eilandjes en ja, een dak.

In Jakarta werden  we natuurlijk meteen vriendelijk verwelkomd door de alleraardigste taxichauffeurs, motorbike-ers en ander gespuis. Met de tuktuk en vier rimpels en aanslag van de uitlaatgassen later aangekomen bij het hotel en maar weer eens rijst gegeten. De wereldberoemde Rocky Montana ontmoet; een of andere pannekoek die reisleider is (tuurlijk) en slechts vrienden met ons wilde zijn, alhoewel hij een erg sterke connectie voelde met Martine als ze elkaar aankeken en dat was wel erg bijzonder. Martine voelde niets. Desbetreffende jongeman hebben we de hele avond goed weten te ontwijken waarna we de volgende dag met de trein naar Banten gingen.

Zo. En dat was me wat. Een ware belevenis. Vroeg naar het station bleek dat we 3,5 moesten wachten en dus togen we naar een straat-eettentje (warung) om wat te drinken en te kaarten. Natuurlijk trekt dit alles weer veel bekijks, zat de tent binnen no-time vol en werden wij weer van alle kanten geobserveerd, werden telefoons met camera's er weer bijgehaald en vrienden opgetrommeld. Op het station werd het zowaar nog mooier. Al zittend op onze tassen vanwege de waarschuwing voor zakkenrollers stond er om ons heen een hele kring mensen die alleen maar groter en groter werd. Iemand vroeg iets waarop wij antwoorden waarop dat weer de groep inging en men onderling al wijzend en hard lachend ons aankeek. Het zal wel. Blijkbaar waren we zo bijzonder dat we door een politieagent werden ge-escorteerd die overigens eerst nog even vroeg wat voor sport wij deden vanwege onze stevige benen. En bedankt. Symphatiek.

In de trein was het natuurlijk niet anders,bomvol, gepropt, geplak tegen de leren bekleding. Mensen die van alles verkopen en over alles en iedereen heen kruipen en dan ineens zien ze ons en is het hek weer van de dam. Laat ons nou eens met ru-uuuust.. In Bantentown aangekomen en begeleid door een jongen naar een hotel, leuk stadje met een marktje, leuke winkeltjes en een moskee. We kwamen hier om naar Pulau Dua te gaan, een klein eilandje waar alle vogels van indonesie zitten. Dus wij weer in een opelet (zo' n busje) naar een aangrenzend dorpje vanwaar we via pieren het eiland op konden. We zeiden dit tegen de chauff en ja hoor, die bracht ons erheen. Vijf minuten later stonden we bij een busterminal en niet in een schattig vissersdorpje. Ehm... Niemand sprak engels en iedereen stormde weer op ons af..argh.. Gelukkig was er een redder die wel Engels sprak en zei dat we in Cilegon zaten en niet in Banten. Onze klompen braken in duizend stukjes. Met open mond en volverbazing stonden we waar we dachten niet te staan. Even bijkomen. Vandaar dat die 16e-eeuwse moskee er wel erg modern uitzag en we de Chinese tempel niet konden vinden. En vandaar dat we met name hier achtervolgd en aangestaard werden. We hadden te maken met mensen die echt nooit een toerist zien, het hele dorp staat niet eens vermeld in de Lonely planet. Wij waren UFOs (unknown foreign objects) Wederom een record. 

De domper van het niet zien van het eiland moesten we zien te overwinnen en dit deden we door lekker naar het winkelcentrum te gaan en lelijke kleding uit te lachen, mooie te passen en te kopen en rond te lopen. Martine nam nog een bezoek bij de kapper om haar pony te laten bijknippen wat alweer voor commotie zorgde. Natuurlijk wilden we met het personeel op de foto, dat deden we een dag eerder al bij het restaurant. Savonds naar de disco waar we wederom erg opvielen en de manager er onmiddelijk voor zorgde dat we twee barkrukken kregen aan de bar. Drankjes werden aan alle kanten aangeboden maar we zaten nog vol van de fruitshakes en kregen dus maar water. Zaten we dan; in een disco met een flesje water met een rietje. Martine met de gastvrouw te kletsen, ik moest het doen met een man die uitvoerig vertelde over de logistieke wereld en de staalindustrie in Indonesie. Erg boeiend. Zo was ook de muziek. en dus hielden we het maar weer voor gezien..Ik zeg; record..

Na Cilegon togen we met de taxi, lekker luxe, comfortabel en goedkoop,  naar Carita wat een leuk laidback dorpje aan het strand zou moeten zijn. Het waren een paar hotels aan de kust met met name indonesische toeristen, wat wel weer grappig was. Een dagje strand waarin je met name bezig bent de massagevrouwen van je af te slaan, was niet verkeerd en het biertje later op de avond met het kaarstpel was ook weer ouderwets gezellig. En toen regende het de volgende dag weer. Dan zit je niet goed aan het strand. Terug naar jakarta.

Pfoe. Met de bus, die er  van buiten al niet best uitzag, maar binnen niet beter leek. Wij werden als toeristen maar weer lekker opgelicht door 200.000 (16 e) te moeten betalen wat een belachelijke prijs is aangezien locals 20.000 (1,60 e) betalen. Mooi niet dus, we reden al een tijd maar weigerden te betalen en werden aangestaard door een aantal vervelende pestventjes. NIemand sprak engels totdat er een man opstond en zei dat we 25.000 per persoon moesten betalen en aangezien we vier stoelen bezet hielden (onze backpacks) moesten we 100.000 betalen. Ja daaag. Dus zo zaten wij vijf uur met twee backpacks op schoot en twee rugzakken lekker tegen elkaar aan geplakt met onze benen in de nek richting Jakarta. Buiten begon het keihard te regenen en onze bus veranderde in een cabrio. Ook binnen goot het en kletsnat kwamen we aan in de stad. Terug naar ons hostel en eten. 

Gisteravond leuke mensen ontmoet, een meisje die wacht op haar visum om te trouwen met haar zwitserse verloofde na net te zijn gescheiden van haar belgische en de hele tijd Allez roept, een surfende Indonesische jongen en zijn nieuwe couchsurfvriend uit Argentinie. Na al die avonden in een suf hotel omdat er verder niet veel te doen was en we verlangden naar danspartijen in de Amsterdamse melkweg namen we het er gister van en lagen we voor het eerst laat in bed.

Vanmiddag nemen ze ons mee richting de stad om het een en ander te laten zien en vanavond is het plan met zijn vieren te gaan bowlen. Want dat is hartstikke gaaf.

oh ja, de gekste vraag die ons gesteld is wil ik natuurlijk niemand onthouden ;  

are you brothers? ..... geen commentaar.

Xfemke en Martine

Berastagi - Lake Toba

Horas!

Zo, we zijn alweer een week verder en hebben inmiddels alweer een behoorlijk stuk van Sumatra afgelegd. Aangekomen in Berastagi vonden we een leuk geusthouse en hebben we veel rondgelopen door het stadje waar het hoogtepunt - jawel- een koolmonument is. Dat zegt wel iets. Een beetje over de markt bonven op Gundaling Hill gezeten en uitgeken over de vallei met haar vulkanen. Uiteindelijk ervoor gekozen om deze vulkaan niet te gaan beklimmen aangezien het elke dag hard regende en de paden daardoor erg glad en glibberig werden.

Maandag dus weer de bus in op weg naar Lake Toba. We kozen een keer voor de luxe variant en namen de toeristenbus (wat alsnog een minibusje was) en deelden deze met twee andere meisjes uit Nederland. De tandenloze chauffeur was in euforische stemming want hij had net op dat moment zijn eerste kind gekregen. Maar ja, de plicht roept; toeristen rondrijden. We kregen een tour door het gebied rondom Berastagi (Karo Highlands) waar we twee Karo villages hebben bezocht. In een van de dorpjes werd net een begrafenis gehouden omdat de priester op 104-jarige leeftijd was overleden. We bezochten authentieke huizen en kregen uitleg over de cultuur. Doorgereden naar een waterval wat volgens de mensen hier de langste ter wereld is, maar daar geloven wij niks van. Wel een mooi uitzicht over deze Sipiso-piso waterval en maar weer even de benen getraind met een flinke klim.

En weer door.. Uiteindelijk werden we afgezet in de haven van Parapat waar we de ferry namen namen naar Samosir eiland. Maar niet voordat we alweer achtendertig keer waren aangesproken over waar, hoe, waarom. We kwamen onze grote vriend Marinus tegen, een man van 70 uit amsterdam die we in Medan hadden ontmoet, en hij raadde ons Bagus Bay aan. We maakten maar meteen kennis met een paar jongens die daar 'werkten' en gingen met hen mee. Voor een luttele 30.000 rupiah (2,40) per nacht hadden we een fijne kamer aan het meer met een leuk restaurant, tuin met palmbomen, hangmatten en badmintonnetten.

Eigenlijk hebben we op het eiland niet heel veel gedaan maar gewoon even lekker bijgekomen van de stad en de viezigheid aldaar. Hier was het rustig waardoor we niet honderd keer met iemand op de foto hoefden maar 10 keer. Per dag. Dat scheelt. We zaten in het kleine plaatsje Tuktuk waar teveel accomodatie is en te weinig toeristen waardoor het een soort spookstadje is. Gelukkig werkten er bij onze accomodatie veel leuke mensen waar we veel contact mee hadden. Zo leerden we nieuwe kaartspellen, gingen we kijken naar optreden van de nieuwste band van Lake Toba, badmintonden we er op los, dronken we fruitshakes en Bintang biertjes en konden we een lift krijgen achter op de scooter. Fijn dus.

Ook Fernando, die stoere, woont hier waar we mee afspraken. Hij woont samen met zijn zus, haar man en hun kind. Dit gaf ons natuurlijk een leuke gelegenheid even een kijkje te nemen bij hen thuis en in het leven van de Batak mensen. We werden uitgenodigd om mee te lunchen. gelukkig scheelde het dat we net hadden ontbeten en we niet al te veel hoefden eten want een warme maaltijd om twaalf uur en dan ook nog eens bestaande uit gefrituurde vis klonk niet echt heel aantrekkelijk. Maar natuurlijk zijn wij de slechtsten niet en namen we een lekker bolletje rijst met groenten. Grappig om te zien dat daar meteen een cultuurverschil aan bod kwam. Wij aten netjes hapje voor hapje met de lepel, zij schrokten het met de hand naar binnen. Inclusief vissenogen. lekker.

Fernando en zijn zwager namen ons mee op de motorbike naar Amberita, een klein dorpje waar veel kannibalen leefden. We kregen uitleg van de zwager die natuurlijk ook tourguide was geweest. Fernando begon helaas vrij snel over geld en wilde van ons een belachelijk hoog bedrag hebben voor het rondrijden en de verdiensten van zijn zwager. Erg lastig voor ons, wij zouden dit nooit vragen van vrienden maar in de Indonesische cultuur is het normaal dat je iets geeft. In dit geval was het echter zo veel dat het niet meer op een vriendendienst leek maar een soort 'verdienen aan'. Martine zag groen en dus besloten we hen maar een deeltje van het bedrag te geven en terug te lopen. Die zien we nooit meer terug.

Afgekoeld bij het meer en in de brandende zon maar met mooie uitzichten teruggelopen. Wat natuurlijk weer schitterende fotoseries opleverde. S'avonds maar weer eens lekker ergens gegeten en weer naar de coverband gekeken. Na vier dagen relaxen, kaarten, zwemmen en wandelingen was het weer tijd voor verandering en dus namen we gister de nachtbus naar Bukkitingi. En daar zitten we nu, na een nacht vol slingerende bochten en jungle van maar liefst vijftien uur. Vandaag een beetje versuft van het slechte slapen rondgelopen en weer allerhande heerlijkheden op de markt geroken en bekeken. Ik noem, dode kippen, halve koeien, levende kippen, fruit, longen van iets van een dier en ga zo maar door.

Het regende de hele dag pijpestelen en dus hebben we niet veel gedaan maar nu blijkt dat er ook niet heel veel is te doen. Dus morgen pakken we, na de highlights van Bukkitingi te hebben gezien, de bus om verder te gaan naar Padang. Zodat Martine eindelijk weer een winkelcentrum in kan en we weer normaal naar de wc kunnen. Stiekem, bij Mc Donalds.

Xfemke En Martine!

Bukit Lawang

hela!

Wat krijgen we nou.. twee verhalen! Afgelopen donderdagochtend lekker vroeg uit de veren om met onze nieuwste vriend Udin naar Bukit Lawang te reizen. Dit was heel fijn aangezien hij daar vandaan komt en dus precies wist hoe we daar moesten komen. De lonely planet beschrijft namelijk een Bus termina terwijl dit in werkelijkheid een straatje vol afval vage busjes is.. 

Allereerst de becak ingestapt (een brommer met zijkarretje) met onze backpacks en Udin. De bestuurder had echter staar of een andere vage oogaandoening want hij schatte een opening tussen brommers en een busje iets te krap in waardoor we daar voor het stoplicht tegen het busje aanreden. Resultaat; het voorwiel van de brommer helemaal krom en femke werd gelanceerd en belandde naast het karretje op straat. Lekkere schaafwond dus. Een ander becak gepakt en snel naar de terminal waar we in een oud busje stapten dat voller raakte naarmate we dichter bij Bukit Lawang kwamen. Gelukkig stond er een fikse file, zaten wij achterin lekker weg te zweten en stond er stilstaand geen windje. De chauffeur bedacht dat een detour wel een erg goed idee was en zo kregen onze billen een fikse massage. Hobbelend over onverharde wegen door palmolieplantages hadden we toch maar mooi die file weten te omzeilen. Aangekomen in Bukit Lawang moesten we meteen een flinke hangbrug over op weg naar ons geusthouse. Maar dan had je ook wat! Fijn ons eigen grote kamer met veranda aan de rivier.

Meteen het schattige dorpje verkend vol bamboehuisjes en bananenbomen. Ook hier werden we door iedereen weer hartelijk begroet en aangsproken. 'You are the two duc\tch girls go trekking with Udin'. Ook hier waren we celbrities. Mooie wandeling gemaakt door het dorpje, over hangbruggen en fruitshakes drinkend aan de rand van de rivier. Deze rivier is De bezigheid in Bukit Lawang. Er word in gewassen, tanden gepoetst, gezwommen.. Fascinerend om te zien.

Vrijdag weer lekker vroeg op, we werden om acht uur opgewacht door Udin voor onze jungle trek. We vetrokken door de jungle samen met hem en zijn broertje Jan en liepen als eerste door rubberplantages. Nog geen twee minuten in de jungle of onze zweetsnorren hadden plaatsgemaakt voor zweetmaskers. Hallelujah wat was het heet. Stijl omhoog over takken, onder lianen door, door beekjes en langs palmbomen. Steeds moesten wij even wachten terwijl Udin en Jan op zoek gingen naar de Orang Oetan. Voor ons een welkome gelegenheid om uit te rusten en water te drinken. Al na twee uur hoorden we dat er twee Orangs met baby's dichtbij zaten. Spannend!! Weer liepen we stijl omhoog en stijl naar beneden, dit allemaal om de Orangs te volgen. Eerste zagen we nog een Thomas Leaf monkey die lekker zat te relaxen in een boom. Een aardiger exemplaar dan zijn vrienden in Thailand vorig jaar. We liepen door en na vijf minuten was het zover; we stonden oog in oog met de Orang! Wauw! Ze hingen met hun oranje haren lekker te slingeren in de bomen. Ondertussen werden ze gefilmd door een cameraplooeg voor een documentaire.

We liepen verder en daar was ineens de moeder met een baby! Hartstikke schattig, zaten ze daar een beetje te relaxen in de bomen. Beetje slingeren, beetje vlooien, beetje kijken. Onze guides voerden ze wat bananen zodat ze nog dichterbij kwamen, tot zo'n meter of zeven van ons vandaan. Wat gaaf! Later kwamen we er nog eentje tegen maar dit was een agressiever exemplaar die ons zou volgen als we niks zouden geven. Snel wat bananen en mandarijnen die kant op dus.

Verder gelopen en toen kon de afdaling beginnen. Nou dat hebben we geweten. Was dit een pad? Klimmend en klouterend, glijdend en bevend van de trillende spieren togen we naar beneden waar we aankwamen bij de rivier. We namen het kabelbaantje over de rivier naar de overkant en kregen daar onze lunch uit een bananenblad. Maar niet voordat we een frisse duik hadden genomen in de rivier want alles leuk en aardig maar al het vocht was uit ons lichaam gelopen.

Terug in het dorpje puffend lekker koud gedoucht en een biertje gedronken op onze veranda. S'avonds weer de brug over naar de andere kant van de rivier om te gaan eten. Fijn in een heel leuk restaurantje bij de rivier. Hier hebben we nog 2,5 uur vastgezeten vanwege een nogal heftige tropische regen- en onweersbui. De stroom viel een keer of drie uit waardoor we met kaarsjes toch nog iets zouden zien. We zaten natuurlijk in een soort vallei waardoor het lang bleef hangen maar dat het ook zo hard knalde hadden we even vergeten. Een paar knetterharde onweersknallen later en een goed gesprek met een jongen uit Zwitserland die ook vastzat waagden we het erop. Met bonkend hart maar gelukkig geholpen door een vriendelijke Indonesische jongen liepen we de hangbrug over. Pff... gelukkig lagen we snel in bed. Wat eeavonturen weer, en dat allemaal op een dag.

Nu zijn we vanmiddag aangekomen in Berastigi.Ook dit was weer een avontuurlijke reis. Eerst een paar uur terug naar Medan waar we in een bus werden gestopt naar Berastagi. Het zal wel. Het busje zat al aardig vol waardoor onze tassen op het dak moesten. Na zo'n uur rijden stopten we ineens langs de weg omdat er iets van het dak viel. Zo'n witte zak, zei ik. Nee, het is een backpack. De jouw, antwoordde Martine. Lekker dan; lag mijn arme tas aan de rand van de snelweg... Gelukkig dat iemand het zag anders moest ik ineens een geheel nieuwe Indische garderobe aanschaffen.

Overmorgen gaan we de vulkaan beklimmen. We gunnen onze zeer pijnlijke spieren eerst een dagje vrij en verkennen morgen de stad..

Dus. dat gebeurt dus allemaal hier in het verre Indonesie!

liefs, Femke en Martine

zweet en avontuur!

hallo!

Nou. Het is me wat. Die gagen heir gaan voorbij maar niet zomaar. Nee, vol avontuur! Na de eerste dag op Sumatra, in Medan, na de motorbike tour van Fernando en Rolan, de zangkunsten van Ronny en gitaarkunsten van zijn vriend Boji lagen we voldaan en moe in bed.

De volgende dag met Fernando ontbeten en met hem overlegd dat het beter was als hij weer terug naar huis zou gaan waar we hem later in onze reis zouden ontmoeten. Dit aangezien hij er een beetje vanuit ging dat wij alles voor hem zouden betalen.. Lastig, hij heeft weinig geld, is een arme boer maar het is ook niet de bedoeling dat het maar normaal is dat wij rijke westerlingen alles meteen betalen. Gelukkig werd dit goed opgelost waarna we met opgeheven en bedekt hoofd de moskee ingingen.

Hier werden we rondgeleid door een kandidaat van Indonesian Idol die naast zanger ook fotograaf, leraar, tourgudie en wat al niet meer was. Het kan allemaal. Na de rondleiding waarin Martine fantastisch model heeft gestaan voor de fotografiekunsten van deze man. Snel hierna de verkoeling gezocht in het winkelcentrum boordevol fantastische spullen. Hier ontmoeten we Udin, een man die tourguide was in Bukit Lawang waar we de volgende dag naar toe wilden om onze voorouder, de Orang Oetan te ontmoeten. Tijdens wandelingen door de stad word je constant aangesproken door mensen die zogenaamd guides zijn en hiervoor overal ook voor gewaarschuwd. Wie vertrouw je wel, wie niet. Udin had een boek bij zich vol foto's en aanbevelingen onder andere van Nederlandse toeristen, vertelde uitvoerig over zijn gezin en had professionele visitekaartjes. Bovendien had hij ons al gezien op het vliegveld, een dag daarvoor. We overlegden even en besloten met hem in zee te gaan. 

Ondertussen was de dag zeker nog niet ten einde en scheen de zon hard op onze Hollandse bolletjes, dronken we liters waren en waren de zweetsnorren nog steeds alom vertegenwoordigd. Daarnaast moeten we constant lachen, met iedereen praten en op de foto. Niet zij zijn bijzonder, nee wij. Althans, dat vinden zij. Niet dat wij onszelf ineens fantastisch vinden. Het is een raar idee. Mensen komen op je af en vragen of je een foto van ze wil maken, zodra je hieraan begint heb je binnen vijf minuten de hele straat op de foto. Mensen vragen allemaal waar je vandaan komt, hoe het gaat en lachen vriendelijk..

Na een indrukwekkende wandeling door een sloppenwijk waar iedereen nog vriendelijker was en iedereen maar al te graag op de foto wilde waren onze hoofden vol van de indrukken en was het tijd voor een glas cola in onze favoriete bar Corner cafe Raya. Ook daar konden we niet ontsnappen aan de lokale bevolking. Als bijen kwamen ze op ons af en stonden allemaal om ons heen te kijken en te giechelen. Weer lekker gegeten voor een habbekrats, nog een ommetje gemaakt en een biertje gedronken met een nederlander. Deze had geen goed woord over voor onze samenleving en volgens hem moesten alle Marokkanen het land uit. Had ik al verteld dat hijzelf criminel was, in de gevangenis had gezeten en hier bij de Chinese maffia zat. Jaja. Dat soort types dus. Helaas kwamen we niet snel van hem af maar toen zijn (zeer verboden marihuana) werd afgeleverd vertrok hij richting hotel. Zo ook wij.. 

Xfemke en Martine

Volgende pagina »